Magic. Sony

ndanks de grote en veelzijdige productie van Bruce Springsteen is het al jaren wachten op een rock 'n' roll-plaat met eenzelfde zeggingskracht als Born To Run (1975) of Darkness On The Edge Of Town (1978). Zelfs de belofte van een hernieuwde samenwerking met zijn aloude E Street Band, bood in deze geen garantie, want of je nu de megaseller Born In The USA (1984) of The Rising uit 2002 terughoort: ze missen vooral dankzij een gladde productie allemaal de intensiteit van Springsteens vroege werk. Zelfs wanneer Springsteen het sober hield, hoorde je die lelijke synthesizers nog zoemen. En dat is de eerste reden waarom zijn in luttele weken opgenomen Magic zijn beste plaat sinds The River (1980) mag heten. Met zijn E Street Band klinkt hij eindelijk weer eens als een echt rock 'n' roll-bandje. Het geluid is droog en helder, Springsteen zingt met volle overgave en hij rockt weer als vanouds, met in bijvoorbeeld Gypsy Biker ongemeen hard spel van gitaristen Nils Lofgren en Stevie Van Zandt. Roy Bittan heeft zijn synthesizers verpatst en gaat tekeer op piano en Hammond orgel, en saxofonist Clarence Clemmons dringt nergens meer hinderlijk op de voorgrond. De twaalf stukken zijn bondig en raken tot op het bot. Een enkele keer, zoals in het titelnummer, klinkt Springsteen ingetogen. Maar voortdurend zingt en speelt hij alsof er werkelijk iets op het spel staat. Na zoveel tijd zo sterk voor de dag komen, tja dat lijkt op magie.