Händel-aria's

De scouts van de cd-industrie maken in hun eeuwige jacht op jong, vrouwelijk talent een best seizoen door. De trend dit najaar: sopranen uit de Angelsaksische hoek. De meeste aandacht, althans in Nederland, trekt Danielle de Niese, de Amerikaanse die voor de Monteverdicyclus van De Nederlandse Opera wekenlang in Amsterdam bivakkeert. Haar platenlabel Decca maakt daar handig gebruik van: tot in het tv-programma EénVandaag is De Niese opgedoken om haar debuut-cd te promoten. Daarop staan aria's van Händel en ook dat is slim bedacht. Met Händel forceerde De Niese in 2005 immers haar doorbraak. Alles viel op z'n plek in de Glyndebourne-productie van de opera Giulio Cesare. Daarin stond ze als Cleopa-tra allerplezierigst te kwinkeleren. En te dansen, zwaaiend met een parapluutje, en knipogend naar het cabaret uit de jaren dertig. Sluit De Niese met Händel op in de studio, zet er Glyndebourne-dirigent William Christie voor, et voilà: succes verzekerd. Zou je denken. Maar anders dan EénVandaag veronderstelde ('alles wat ze aanraakt verandert in goud'), heeft ze de magische Händelformule nog niet gevonden. De sleutel van de medicijnkast wel: ze spuit Händels heldinnen vol met anabole steroïden. De lieftallige nimf Dafne lijkt het tweelingzusje te zijn van de galspuwende tovenares Medea. Ginevra moet bloedbanden hebben met Melissa, en in Cleopatra hoor je echo's van Almirena. Noem het de esthetiek van de sportschool: met afgetrainde stembanden en het vibrato op de trilstand stort De Niese zich in elke partituur. Kwellende vraag: waarom heeft William Christie haar niet behoed voor stilistische en zelfs technische uitglijders? Wat weer wel bemoedigend is: Danielle de Niese probeert haar versieringen tenminste te improviseren. Daarmee moet ze een snaar hebben geraakt bij René Jacobs, de barokdiri-gent die haar later dit seizoen als Cleopatra meevoert naar de operahuizen van Brussel en Amsterdam. Benieuwd of híj haar weer allerplezierigst kan laten kwinkeleren.