Gustav Mahler: Derde symfonie

Bernard Haitink gaat tegenwoordig door het leven zonder vast orkest en zonder platencontract. Maar stil is het allerminst geworden rond de 78-jarige dirigent die in 1997 moest incasseren dat Philips, na het inzakken van de klassieke cd-markt, zijn Mahlercyclus met de Berliner Philharmoniker stopzette. Haitinks freelancerschap mondt nu zelfs uit in twee gloednieuwe Mahlers. Voeg daarbij een bijna veertig jaar oude quadrofonie-opname die in een eigentijds jasje verschijnt, en je kunt de maestro met frisse oren beluisteren in Mahlers Derde, Vierde en Vijfde symfonie. De Derde nam hij in oktober 2006 op met het Chicago Symphony Orchestra (CSO). Samen met Pierre Boulez loodst principal conductor Haitink dit ensemble door een chefdirigentloze periode, die vorig jaar aanbrak met het vertrek van Daniel Barenboim. In Chicago speculeert de pers inmiddels volop dat Riccardo Muti op het punt staat het orkest zijn jawoord te geven. Maar Bernard Haitink strijkt met de primeur van CSO's eerste in eigen beheer uitgebrachte cd. En ja, ook live in Mahler Drie laat de kopersectie uit Chicago er geen misverstand over bestaan dat ze behoort tot 's werelds beste. Na de openingsfanfare sluipen de blazers op vilten pantoffels over de notenbalk, met een onwaarschijnlijk gaaf geluid, zonder Amerikaanse dikdoenerij. Het tegenovergestelde dus van de poeha waarmee mezzosopraan Michelle DeYoung deel vier komt binnenzeilen. 'O Mensch! Gib Acht!', zingt ze met wobbelvibrato en een sisklank alsof ze een klierend ckv-klasje tot stilte maant. Overigens valt niet uit te sluiten dat DeYoung op de achterste rijen van de zaal precies de juiste presentie heeft gehad. Haitinks dirigeren is intussen een en al meesterschap, met als technisch hoogtepunt een prachtig vertragend uurwerkmechaniekje in deel twee.