Lady's Bridge

De Arctic Monkeys waren er heel serieus over: niet zij maar hun eveneens genomineerde stadsgenoot Richard Hawley verdiende vorig jaar de grootste Britse popprijs: de Mercury Music Award voor de plaat Coles Corner. Een plaat die vooral in Groot-Brittannië veel bijval kreeg, want iemand die zo fraai kon croonen in een repertoire dat wel afkomstig leek te zijn van Roy Orbison en Johnny Cash in hun jonge jaren, daar mocht de loftrompet over worden afgestoken. Coles Corner was al het derde album (een mini-cd niet meegerekend) van Hawley, wiens naam eerder opdook als gitarist en mede-songschrijver in de laatste bezetting van Pulp, en hij had erop zijn kunstje nog beter weten te verfijnen. Van een kunstje mag je op zijn nieuwe plaat Lady's Bridge zelfs niet meer spreken. Hawley heeft inmiddels een heel eigen genre geschapen. Zijn stem houdt nog altijd het midden tussen die van Orbison en de betreurde Lee Hazelwood, maar zijn composities zijn rijker geworden. Naast intieme nachtclubmuziek komt op Lady's Bridge puntige rockabilly voorbij in Serious, geeft hij Our Darkness een bijna Leonard Cohen-achtige donkerte mee en refereert Tonight The Streets Are Ours aan Pulp in hun beste tijd. Hawley heeft een veel consistentere plaat gemaakt dan Pulp-zanger Jarvis Cocker vorig jaar, en een die hem naast de Arctic Monkeys meer fans voor het leven zal opleveren.