Domenico Scarlatti: Duende

In zijn vorige herdenkingsjaar kon het niet op voor Domenico Scarlatti. Toen de barokcomponist in 1985 z'n 300ste verjaardag vierde, zetten Youri Egorov, Bob van Asperen en tientallen andere klavierspelers hun schouders onder alle 555 sonates. Radio 4 was paraat en van het literaire tijd-schrift Tirade verscheen een special. Scarlatti's muziek, in al z'n virtuositeit en weemoed, zong even volop rond. Nu, in het 250ste sterfjaar, gaat het er bedaarder aan toe. Natuurlijk, komend weekend presenteert Pieter-Jan Belder tijdens het Utrechtse oude-muziekfestival de slotaflevering van zijn integrale cd-editie, die sinds 2001 verschijnt op het Kruidvatlabel Brilliant Classics. Bovendien gaat hij samen met anderen uitpluizen hoe Scarlatti het best tot z'n recht komt: op beiaard, klavecimbel, fortepiano of moderne vleugel. Maar het magische getal 555 wordt bij lange na niet gehaald. Het mag nog een wonder heten dat er in Utrecht op Scarlattigebied iets gebeurt. Bij zijn aantreden in 2002 zei festivaldirecteur Jan Van den Bossche immers dat hij nog altijd zat te wachten op de klavecinist die een betere Scar-latti in huis had dan de oude pianoleeuw Horowitz. Dat 'getikkel' op klavecimbel, de Vlaming werd er zeeziek van. Skip Sempé zal het niet zijn, die staat niet op het programma. Toch heeft deze Amerikaanse ex-student van Gustav Leonhardt net zeventien lievelingssonates opgenomen, waarin hij een aanlokkelijk perspectief schetst. Sempés sleutelwoord zit in de cd-titel: duende. Daarin resoneert inspiratie, magie en vuur, maar Sempé haalt er ook de schrijver Frederico Garcia Lorca bij, die duende omschreef als 'de geheimzinnige kracht die iedereen voelt, maar die geen filosoof kan verklaren'. In zowel Bach als het stierengevecht, vond Lorca, zit duende. En nu dus ook in de sonates van Domenico Scarlatti, de Napolitaan die aan het Madrileense hof werkzaam raakte als Don Domingo Escarlate. Sempé, snugger, koppelt de vocale klanken uit Scarlatti's geboortestad aan Spaanse dans. Resultaat: melancholiek neuriën en erotisch deinen wisselen elkaar af, waarbij snelle noten soms roffelen als hagel op een zinken dak. Vier sonates speelt Sempé op twee klavecimbels, met kompaan Olivier Fortin. Officieel om te experimenteren met 'akoestische versterking'. Stiekem denken wij: puur voor de pret.