Our Love To Admire

Vijf jaar geleden verraste het New Yorkse Interpol met hun debuut Turn On The Bright Lights. Niet zozeer omdat de groep net als zoveel bands een sterk eighties stempel had gezet, maar omdat ze vooral teruggrepen op de donkere kant uit die vroege jaren tachtig. Stem, gitaren en sound leken in alles op Joy Division. En toch klonk het origineel en intens, vooral dankzij de sterke gedreven songs. Opvolger Antics bevestigde de status van Interpol als een van de betere nieuwe rockgroepen, en toen kwam daar ineens Editors. Deze Britse band klonk op zijn beurt weer precies als Interpol, en leek de Amerikanen zelfs rap in populariteit voorbij te streven. Het is moeilijk te ontsnappen aan de vergelijking tussen het net verschenen Editors-album en de nieuwe plaat van Interpol. Interpol maakt het de luisteraar moeilijker, klinkt ook introverter. Daardoor zal Editors de band zeker in populariteit voorbij streven, maar Interpol heeft beslist een erg mooie plaat gemaakt. Minder gejaagd, maar muzikaal rijker dan hun vorige albums. Het is even wennen, zeker, maar de door Paul Banks met grote passie gezongen liedjes nestelen zich langzaam, zonder je daarna nog los te laten. De muziek klinkt nog altijd donker, maar is beladen met soul. Ze blijven hooguit nog iets te veel aan de vertrouwde formule hangen, want wanneer het laatste liedje The Lighthouse Banks alleen begeleid wordt door gitaar, voel je dat ze ook anders kunnen.