Zeitgeist

Geen Amerikaans rockicoon van de jaren negentig stortte dit decennium met zo veel geraas van zijn voetstuk als Billy Corgan. Machina/The Machines Of God (2000) was de lelijke zwanenzang van zijn ooit zo briljante band Smashing Pumpkins, en het tussendoortje Zwan (2003) had hij nooit uit de grond moeten stampen, om nog maar te zwijgen over zijn solodebuut, het wanstaltige prul The Future Embrace (2005). Wat dat betreft móest het comebackalbum van de Smashing Pumpkins (waarin Corgan en drummer Jimmy Chamberlin overigens de enige twee originele bandleden zijn) wel Corgans beste album van de nieuwe eeuw worden. Dat is Zeitgeist ook wel, maar daarmee is alles gezegd. Het album kent een enkel moment van bevlogenheid (Doomsday Clock), maar daarna vliegt de handel weer uit de rails, is er geen knappe melodie te vinden en wordt de hoop op een sprankje schoonheid vermorzeld door lompe, richtingloze en lelijk geproduceerde hardrockprojectielen als Tarantula en United States. Luister nog eens naar de melodieuze kracht, de dynamiek en het bruisende gitaarwerk op Gish (1991) en Siamese Dream (1993) en de conclusie dient zich genadeloos aan dat op een compilatie van Corgans beste werk geen enkel nummer van na 1998 een plaats verdient. Zeitgeist. . . alleen die albumtitel al. Zo'n woord kun je je alleen permitteren als je die tijdgeest ook werkelijk op de staart weet te trappen, maar dat is wel het laatste dat de huilende hardrocksolo's op Zeitgeist doen.