A Journey That Matters

Als je als jonge jazzmuzikant wilt ontsnappen aan de schaduw van Amerikaanse grootmeesters kun je twee dingen doen: een originele eigen stijl ontwikkelen of gewoonweg verschrikkelijk goed spelen in het idioom van je voorbeelden. Veel muzikanten proberen het laatste, met vaak een halfslachtig resultaat. Tineke Postma overtuigt wel. Haar derde cd is de eerste productie van het nieuwe label Foreign Media Jazz van oud-Munich medewerker Harry Velleman, en hij klinkt op en top Amerikaans. De saxofoniste brengt een kalme variant van de moderne jazz, zoals die de laatste vijftien jaar wordt gemaakt door onder meer Dave Holland en Branford Marsalis. Speelde ze voorheen voornamelijk alt, op A journey that matters overheerst de sopraansax. Dat blijkt een goede zet. Met de vele jonge altsaxmonsters die op dit moment in Nederland rondlopen is het moeilijk er op het instrument uit te springen, maar innemende sopraansaxofonisten zijn er nauwelijks. Postma blinkt uit springt eruit met haar prettige, uitgebalanceerde klank. Doordat de saxofoniste een idioom overneemt dat gekenmerkt wordt door een gestandaardiseerde vorm van expressie, ligt het gevaar van onpersoonlijkheid op de loer. Maar dat wordt gecompenseerd door haar buitengewoon heldere, melodieuze solo's. Postma meent echt wat ze speelt. Ze is geen muzikant die probéért iets te doen, ze doet het gewoon. Met hulp van mooi en integer spelende musici, onder wie bassist Frans van der Hoeven, pianist Rob van Bavel en de Amerikaanse drumster Terri Lyne Carrington. Zij is bekend van haar krachtige funkspel bij onder meer Herbie Hancock, maar hier begeleidt ze haar protegé Postma met subtiele klasse.