Icky Thump

De voorbije anderhalf jaar manifesteerde Jack White zich vooral als lid van de vriendenband The Raconteurs. Hij had het nodig: even weg van The White Stripes, het duo dat vrij onverwachts een ster van hem maakte. Even lekker spelen in een band die zichzelf níet heeft opgelegd slechts gitaar en drums te gebruiken. Je kon op het voor White Stripes-begrippen nogal overgeproduceerde album Get Behind Me Satan (2005) al horen dat hij verlangde naar extra instrumentale mogelijkheden. De briljante single Steady, As She Goes daargelaten scheidden The Raconteurs tot dusver weinig memorabels af, maar getuige het nieuwe, zesde White Stripes-album Icky Thump heeft het uitstapje wel het gewenste effect gehad: White klinkt, bij vlagen, als herboren en heeft in elk geval het heilige vuur hervonden. Icky Thump rammelt nergens als het oudste werk, maar is vergeleken met zijn voorganger een vrij ouderwetse White Stripes-plaat, die qua geluid ergens tussen White Blood Cells (2001) en Elephant (2003) in valt: elementaire, ditmaal stilistisch veelkleurige rock (we horen flirts met Keltische folk), puike riffs, veelal goede en enkele uitstekende liedjes (zoals de titelsong en A Martyr For My Love For You), al moet gezegd dat een single van het kaliber Seven Nation Army ontbreekt en de melodieuze kracht rond Rag And Bone kortstondig inzakt.