Lully: Amadis

Achter elk van de drie cd's in het pakket met Lully's opera Amadis komt een portret van Louis XIV te voorschijn. Wat maar weer even fijntjes aangeeft hoe de verhoudingen lagen in het Frankrijk van de 17de eeuw: alles diende de glorie van de Zonnekoning. Het weerspiegelt ook de opvattingen van Hugo Reyne, de dirigent van La Simphonie du Marais: 'Het is mijn taak', zo schrijft hij in het boekje, 'om in een land dat zijn eigen muzikaal erfgoed zo slecht kent, de werken weer tot leven te wekken - al is het maar kortstondig - waaraan het destijds zijn invloed en grandeur te danken had.' Dat geldt zeker voor de composities van Jean-Baptiste Lully, waarvan Reyne er al vele uit de archieven heeft opgediept. Amadis is inderdaad zo'n vergeten werk, wat merkwaardig is, want niet alleen was Amadis de Gaula, de Portugese ridderroman waarop het stuk gebaseerd is, immens populair, maar bovenal heeft Lully er schitterende muziek bij gecomponeerd. Ook betekende het stuk een nieuwe ontwikkeling in zijn oeuvre: het is zijn eerste opera die niet gebaseerd is op een mythologisch gegeven. Zo heel veel verschil maakt dat niet, want zoals gebruikelijk in de Franse opera komen ook hier veel herdersballetten en demonendansen voor. Aparter is een scène met een weeklagend koor van gevangenen, dat afgeblaft wordt door een tegenkoor van cipiers. Alle zangers in deze live-opname doen het bewonderenswaardig, maar tenor François-Nicolas Geslot, die de titelrol zingt, is wel de mooiste van het hele stel. De vlammendste partijen daarentegen zijn natuurlijk weer weggelegd voor de booswichten, in dit geval de tovenaar Arcalaüs en zijn zus Arcabonne. Aan het slot kunnen Amadis en zijn geliefde Oriane elkaar eindelijk in de armen sluiten, wat leidt tot een fantastische chaconne over een steeds herhaald baspatroon, waarover Lully een kwartier lang een schier eindeloze stroom van muzikale variaties drapeert.