Release The Stars

De muziek van Rufus Wainwright was van meet af aan al in alles het tegengestelde van die van zijn vader Loudon. De arrangementen konden hem niet groots genoeg zijn, zijn zang was geaffecteerd tot op het overdrevene af en en zijn liedjes klonken bijna Wagneriaans vergeleken bij de soberte die zijn vaders poëtica voorschrijft. Maar hij is een blijver gebleken, zeker sinds hij luidruchtig van de daken heeft geschreeuwd begin deze eeuw bijna bezweken te zijn aan zijn hedonistische levenwijze, waarop hij nu volledig nuchter door het leven gaat. Zijn laatste twee albums Want One (2004) en Want Two (2005), en vooral zijn magistrale concerten ter promotie daarvan, hebben hem tot een van de belangrijkste zanger/componisten van zijn tijd gemaakt. Release The Stars, zijn vijfde plaat, is tegelijk zijn beste, meest evenwichtige geworden. Weliswaar is hij niet geslaagd in zijn ambitie de zaken nu eens wat soberder aan te pakken, maar in Not Ready To Love en vooral Going To A Town bevat de plaat twee van Wainwrights allerbeste composities. In dit laatste nummer zingt hij over zijn desillusies over Amerika, op een wijze die het sardonisch poëtische van zijn vader in herinnering roept. Niet alle liedjes beklijven onmiddellijk, maar enig geduld wordt beloond. Echt ingehouden zal hij nooit klinken, maar het gewild kinderachtig balanceren op de rand van aanstellerigheid is er ook niet meer bij.