Bartók - String Quartets nos 5 & 6

Waar te beginnen als beginnend kwartet? Het Arcanto Kwartet pakt het niet kinderachtig aan, en wijdt zijn eerste cd aan de laatste twee strijkkwartetten van Bartók. Echt beginnelingen zijn het niet: cellist Jean-Guihen Queyras, de oprichter van het gezelschap, behoort tot de grote musici van dit moment, evenals altiste Tabea Zimmermann en violiste Antje Weithaas. Dat Daniel Sepec, de tweede violist, niet zo'n bekendheid geniet komt doordat zijn hoofdberoep orkestmusicus is: hij is concertmeester van de Deutsche Kammerphilharmonie in Bremen. Hij is ook de enige die komend weekeind niet van de partij is als de overige Arcanto's hun opwachting maken in het Concertgebouw tijdens het minifestival Een weekeind met Jean-Guihen Queyras. Vier jaar bestaat het Arcanto Kwartet nu, wat voor een kwartet - zelfs met musici van deze statuur - nog niet zo lang is, en op een of andere manier is dat te horen aan hun Bartók-interpretaties. Het kan natuurlijk zijn dat hun technisch kunnen dusdanig groot is dat het allemaal zo gemakkelijk klinkt, maar dan nog doet zich hier een gemis aan weerbarstigheid gevoelen. Wel is de atmosfeer hier en daar buitengewoon subtiel getroffen, met fluisterzacht gesmoes en een burlesk draaiorgelmuziekje dat vanuit de verte komt aanwaaien. Desondanks maken de beide Bartók-vertolkingen als geheel een wat lieve, behoedzame indruk. Dat geldt zelfs voor de slotpassages van beide kwartetten, die weinig finaal klinken. Prijzenswaardig is de onderneming natuurlijk wel, mede dankzij de uitstekende opname, en wat dat betreft maakt de cd benieuwd naar de Arcanto-versie van de eerdere vier kwartetten - vooral omdat daar een paar heel ruige bijzitten.