Favourite Worst Nightmare

Hun debuutalbum van vorig jaar overtreffen, zou ondoenlijk zijn. Maar dat Arctic Monkeys er meteen al hun kruit mee hadden verschoten, leek eveneens onmogelijk. Zo sterk was het songwriterstalent van Alex Turner, zo razendknap het samenspel van de band en zo vertrouwd en toch nieuw de liedjes - daar moest beslist nog meer uit kunnen komen. Maar dat het viertal uit Sheffield hun geluid zo zou verbreden, hun liedjes zo kon aanscherpen en zo mogelijk nog knapper kon samenspelen, dat mag een klein wonder heten. Aanvankelijk is er niks aan de hand: gitaar, bas en drums zetten een groovend stukje kabaal neer als intro, waar ze inmiddels patent op hebben. Ook het tweede liedje Teddy picker begint net als het oude Fake tales of San Francisco, maar wat zich vervolgens in vijfendertig minuten van de luisteraar meester maakt, is van een opwinding die in de buurt komt van het moment dat je Arctic Monkeys voor het eerst hoorde en alles nog nieuw was. Eerste verrassing is Fluorescent adolescent, met een ska-ritme dat alles in zich heeft een grote zomerhit te worden. Only ones who know laat horen hoe Turner ook de rust kan nemen en geraakt moet zijn door de melancholische kanten van The Smiths. En opzwepender dan de drie laatste liedjes hebben we een plaat dit jaar nog niet horen afsluiten. In alle opzichten zijn de Monkeys gegroeid, het geluid is rijker, de ritmesectie nog strakker, de liedjes afwisselender, en de teksten verwoorden opnieuw vol rake, kleine, observaties grote thema's als heimwee en liefdesverdriet. En dat allemaal op een manier die doet vermoeden dat het geen enkele moeite heeft gekost. Wat een band.