Volodos plays Liszt

Arcadi Volodos, de Russische virtuoos die bij het Concertgebouworkest in Amsterdam kort geleden door het Derde Pianoconcert van Rachmaninov koerste in een sfeer van gas geven, op de rem staan en gas geven, komt als eenling vaak beter tot zijn recht dan als solist met orkest. De stijl waarin Volodos een tempo terugneemt en opschroeft, is van een sterk individuele kwaliteit - onnavolgbaar in de letterlijke zin van het woord. Als er maar niemand in de buurt is - een dirigent bijvoorbeeld - die hem moet volgen of in een afgesproken gareel probeert te dwingen, kan dat rubato van Volodos tot magische momenten leiden. Neem de openingsmaten van Sposalizio, Franz Liszts impressie van de 'bruiloft van Maria', naar het gelijknamige schilderij van Rafaël. Ze horen tot het tederste dat Liszt ooit opschreef. Bij Volodos krijgt het een even gewichtloze als overtuigende gestalte. Onder zijn handen wordt het ritme vloeibaar, etherisch soms, maar het blijft een ritme. 'Onder zijn voeten', zou je eraan moeten toevoegen, want Volodos regisseert zijn rubato op basis van de pianoklank, en die is bij Volodos niet alleen een zaak van handen en vingers, van harmonie en cantabile, maar ook van mengen, bijkleuren en aanlengen, met pedaal, non-pedaal, halfpedaal. In diezelfde sfeer geeft hij Liszts La lugubre gondola nr 2 een sublieme deining, en krijgt Vallée d'Obermann, een stuk dat betoverend begint en bij veel pianisten in vulgair gedonder eindigt, magistrale logica. Dat Volodos aan Liszts lastig speelbare Hongaarse rapsodie nr 13 graag nog wat onspeelbaarheden van eigen makelij toevoegt, spreekt vanzelf. Bij Volodos spreekt alles vanzelf.