Offenbach Romantique

Er zijn in de 19de eeuw enorm veel spotprenten gemaakt over Jacques Offenbach. Geen wonder, want wat was die man populair met zijn operettes. Op sommige van die prenten is hij ook afgebeeld met zijn instrument, de cello, en ook dat is verdiend, want op dat gebied was hij evenmin een kleine jongen. Aangenomen althans dat hij in staat was zijn eigen celloconcert, dat hij componeerde in 1847, zelf tot klinken te brengen. Dat celloconcert is heel lang zoek geweest. Pas enkele jaren terug ontdekte Offenbach-vorser Jean Christophe Keck de manuscripten van het tweede en derde deel, die respectievelijk in Keulen en Washington waren beland. Deze nieuwe versie is nu voor het eerst op de plaat gezet door Marc Minkowski, Les Musiciens du Louvre, en de excellente cellist Jérôme Pernoo. Het is werkelijk een briljant stuk muziek, dit 'Concerto militaire', dat in het slotdeel inderdaad met veel fanfares en roertrommels ten strijde trekt. Dat deel duurt wel twintig minuten, maar het verveelt geen moment, want Offenbach sleurt je aan je oorlelletjes mee de muziek in, met behulp van in de noten verstopte vliegwieltjes en een afwisseling van listige versnellingen en lyrische ontboezemingen. Tussen dat alles door holt de cellist kwispelstaartend rond, om van tijd tot tijd pirouettes te draaien op de A-snaar, ergens ten hoogte van de stratosfeer. Minkowski toont zich hier een meester op het gebied van de gefaseerde explosie en fantastische klankmengsels, zoals donzige onderonsjes tussen pauk en contrabas. Als extraatjes fungeren de ouverture Orphée aux enfers en twee balletmuzieken, Die Rheinnixen en het kostelijke Ballet des flocons de neige. Aan het eind gaan de sneeuwvlokjes toch weer met de voetjes van de vloer, compleet met een suizende windmachine.