Liszt

Er klopt iets niet met de pianist Libor Novacek. Geboren in Tsjechië. Opgeleid in Londen, waar hij aan de Guildhall School afzwaaide met onderscheiding. In Londen zitten niet alleen conservatoria, maar ook een paar grote platenlabels die talent in de eigen omgeving doorgaans snel oppikken. Dreigde de emmer met jonge pianisten van EMI al over te lopen, of zit Novacek bij Decca op een reservebank, of had de jongeman (27) teveel praatjes, of werd zijn vierde prijs op het concours van Dublin vorig jaar gezien als een teken dat het niet zo erg hoefde? Novacek, die eerder een plaatdebuut maakte met werk van Janacek en Martinu op het labeltje Landor Records, heeft op ditzelfde obscure labeltje een Lisztproductie uitgebracht die alles wat de laatste paar jaar op dit gebied verscheen in de schaduw stelt. Een maandje terug werd in deze rubriek iets gesignaleerd over Liszts Dante-sonate, Petrarca-sonnetten en Mefistowals nr 1. Gespeeld door Jon Nakamatsu, een rappe Amerikaan met roestvrij stalen vingers. Het ziet ernaar uit dat de maatschappij die hier de microfoon bij hield (Harmonia Mundi) een boot heeft gemist. Het spel van Novacek, die een Lisztbundel uitbrengt van bijna dezelfde samenstelling, laat zich in geen enkel sforzato of prestissimo met metaal in verband brengen. Aan vingers, toetsen of noten zullen ook maar weinigen zitten denken bij Novaceks uitvoeringen van de Petrarca-sonnetten, die kleurig zijn zonder vlekkerigheid, zangerig zonder spoor van kwezelachtigheid, en waarin Novacek vooral de diepte tracht te peilen van Liszts fascinatie voor Petrarca's odes aan de liefde en de dood. Zetelend in de hogere hemelen tussen Rafaël, Michelangelo, Petrarca en Dante - fenomenen die Liszt buiten zinnen brachten in zijn Italiaanse Années de pèlerinage - zal Liszt vermoedelijk het goedkeuringsstempel zwaaien. Aan zijn ideaal van onstoffelijke pianistiek wordt hier een heel eind tegemoetgekomen. De openingsmaten van Sposalizio, Liszts impressie van Rafaëls schildering van de bruiloft van de Maagd, vormen in de aanhef van Novaceks cd al een statement op zichzelf. De poëzie zet zich voort tot in de akkoordsprongen en octaafcascades van de Dantesonate. Zelfs aan de diabolische Mefistowals nr 1, door Novacek wellicht toegevoegd om collega's te laten horen hoe je de lyrische tussendelen spannend houdt, klinkt alles nobel en welgevormd.