How Low Can You Go? Anthology of the String Bass (1925 - 1941).

Alleen al om de verpakking maakt dit boxje hebberig. Drie in oudroze gestoken cd-tjes met elk bijna dertig tracks, een al even roze boekje met fijne plaatjes en scherpe teksten, verpakt in een mooi kartonnen doosje. Bij Dust to Digital weten ze nostalgie aan de man te brengen. Dat alles dus om de gloriejaren van de staande bas, de string bass, ook wel bull fiddle of dog house genoemd, luister bij te zetten. Op 10 april 1926 stelde muziekblad Billboard het officieel vast: de staande bas verdringt de tuba en de sousafoon van het podium. Toch duurde het nog even tot de overwinning compleet was. Duke Ellington en Paul Whiteman stapten snel over, Louis Armstrong en King Oliver bleven lang trouw aan de tuba. Nog in 1935 schreef de Indiana Weekly Messenger vol verbazing over de enorme kracht die nodig is om de dikke snaren van dit manshoge instrument te bespelen. De bas is een grote trouwe hond, de beste vriend van koper en zang. Soms waagt hij zich aan een tegenstem, maar solo's krijgt-ie zelden. In de jaren dertig is het pleit beslecht: in de grote showorkesten, maar ook bij dixie, gospel, jug bands, bij de western swing van Bob Wills, in de country van Roy Acuff en Jimmie Rodgers, bij Cab Calloway, in de jazz van Jelly Roll Morton, op de Antillen en Trinidad - overal legt de bas de basis. Bij Washboard Sam, verre voorloper van de rock 'n'roll, wordt het ritme er met vlakke hand uit geslagen, in het orkest van Don Albert gaat de bas aan de wandel, bij Thelma Thierry hoor je een soepele swing. Zo vormen deze drie cd's een anthologie van de bas én van de vooroorlogse amusementsmuziek van Amerika. Met een speciale rol voor baspionier Bill Johnson, die alle genres beheerste, en waar hij maar aanschoof de sfeer verhoogde met zijn aanmoedigingskreten.