Friends of Old Time Music

In de vroege jaren zestig namen drie jonge Newyorkers het kloeke besluit de echte Amerikaanse muziek uit het achterland naar de grote stad te halen. Ze stichtten daartoe een vereniging - Friends of Old Time Music (FOTM) - die tussen 1961 en 1965 veertien concerten organiseerde op wisselende locaties. In de voetsporen van Woodie Guthrie en Mike Seeger ontstond in New York in die tijd een bloeiende folkscene. Die folkies kenden hun voorgangers (blues-, country- en gospelartiesten) alleen uit veldopnamen van onderzoekers als Alan Lomax en door de Anthology van Harry Smith, een heruitgave van stokoude commerciële platen. Terwijl kersverse folkies als Bob Dylan, Dave Van Ronk en Ramblin' Jack Eliott dachten nieuwe werelden te verkennen, waren de mannen en vrouwen op wie zij hun muziek entten, ergens in het zuiden van de VS, zich niet bewust van hun pupillen op afstand. De FOTM bracht veteranen en nieuwe adepten bij elkaar. Uit de Delta, uit Kentucky of de Georgia Sea Islands kwamen ze naar New York, blank en zwart, bekend en anoniem. Een aantal was nog nooit in de grote stad geweest. De mannen van FOTM hadden een vaste hand van kiezen. Hobart Smith, Ed Young en Roscoe Holcomb hadden bij wijze van spreken de modder nog aan de schoenen toen ze aantraden voor de connaisseurs die op de concerten afkwamen. Op drie cd's zijn de hoogtepunten uit die concerten nu voor het eerst bijeengebracht. Door eerdere heruitgaven zijn we inmiddels meer vertrouwd met deze artiesten. Toch is het verbazend te horen hoe zelfbewust, professioneel en authentiek die plattelanders klonken in het hart van de grote stad. Sommige opnamen zijn beter dan tot dusver bekende versies, en over de hele linie ligt het niveau erg hoog. Enkele hoogtepunten: Maybelle Carter (He's solid gone), Doc & Arnold Watson (I'm troubled) en Joseph Spence, een verbluffende gitarist van de Bahama's.