Boston-Paris: the Elisa Hall Collection

Saxofonisten hebben alle reden om Elisa Hall dankbaar te zijn. Het is door haar toedoen dat Debussy en een aantal van zijn tijdgenoten zich hebben gezet aan het componeren voor saxofoon en orkest. Hall (1853-1924) was een vermogende Amerikaanse weduwe die niet onaardig saxofoon speelde en zich in de eerste decennia van de vorige eeuw opwierp als pleitbezorger voor haar instrument. Onder invloed van de hoboïst Georges Longy verstrekte ze menige opdracht aan Franse componisten. Aangezien ze geen acrobate op de saxofoon was, kenmerken de meeste stukken zich door lange lyrische lijnen. Stersaxofonist Arno Bornkamp heeft zeven van zulke stukken bijeengebracht op de cd Boston-Paris: The Elisa Hall Collection. Het schijfje is tevens een van de laatste projecten van het Radio Symfonie Orkest, dat kort na de opnamen is opgegaan in de Radio Kamer Filharmonie. Deze zwanenzang is een lust voor het oor; dat is niet alleen het werk van Bornkamp, maar ook van het orkest, die zijn strelend gekweel onder aanvoering van Jean-Bernard Pommier van een navenante omlijsting voorziet. De ironie van het lot wil dat Hall het pièce de résistance van de collectie, Debussy's Rapsodie uit 1903, nooit heeft uitgevoerd. De overige stukken (van D'Indy, Caplet, Schmitt, Loeffler en Longy) overstijgen alle het niveau van curiositeit. Spetterend is de Légende van Schmitt, die Halls invitatie zo te horen met geestdrift te lijf is gegaan.