aat mijn liedjes nu maar zwerven

Al enkele keren is Ramses Shaffy met zijn pikzwarte lever en andere schadelijke effecten van een intensief leven opgegeven, maar Wij zullen doorgaan behoort (naast Laat me) niet voor niets tot de liederen die zijn leven mooi samenvatten. En zo grijpt hij elke gelegenheid met gretigheid aan om toch nog weer te kunnen stralen. De laatste keer was dat bij de presentatie van de 8-cd box Laat mijn liedjes nu maar zwerven, toen hij ook de Edison Oeuvreprijs ontving. Zijn stem is breekbaar, en hij vergeet wel eens een zinnetje, maar als Shaffy zingt, springen de bloemen spontaan uit de knop. Shaffy krijgt in 1964 (met Liesbeth List, Loesje Hamel, Polo de Haas en Joop Admiraal aan zijn zijde) heeft in 1964 de hele culturele beau monde aan zijn voeten met het programma Shaffy Chantant, een explosie van levenslustige teksten en oooh's en aaah's. Twee jaar later verschijnt zijn eerste solo-album Ramses II met de hit Sammy en een aantal liefdesliedjes zoals Karel Appel ze zou schilderen. Met zijn on-Nederlandse, extraverte poëzie en klanken heeft hij vele muzikanten, onder wie waaronder Huub van der Lubbe, over de streep getrokken om Nederlandse teksten te maken en het verstand tweede viool te laten spelen achter het gevoel. In de jaren tachtig heeft de platenwereld een beetje genoeg van Shaffy, en zijn Baghwan-periode heeft zijn populariteit ook niet vergroot. Maar in de jaren negentig lijkt hij als Lazarus herrezen met zijn rol als Don Quichot in de musical De man van La Mancha, en met nieuwe interpretaties van zijn mooiste nummers in een aantal theatertournees. De fans hebben vast de meeste albums uit deze box wel in de kast staan, daarom is de nieuwe compilatie Een Bloemenkrans en een Nachtgewaad waarschijnlijk de meest interessante van de set. Hij toont facetten van Shaffy die in de loop der jaren wat naar de zijkant zijn geschoven, zoals de zoete romantiek (Had je niet die mooie blauwe ogen), Franstalig materiaal (Sammy) en een wonderschone versie van 24 Rozen van Toon Hermans.