Tokyo Solo

Zal hij het podium af benen? Woest beginnen te schelden? Huilen? Tijdens een soloconcert van pianolegende-bij-leven Keith Jarrett doet zich een bloedstollend moment voor. Een van de 2303 luisteraars in de Metropolitan Festival Hall in Tokio klapt per ongeluk dwars door een improvisatie heen. Jarrett onderbreekt zijn spel, blijft enkele tergend langzaam voorbij tikkende seconden roerloos zitten en begint dan een nieuwe improvisatie. Oef, dat is maar net goed afgelopen. Het is maar de vraag of je Keith Jarrett wel wilt zien als hij speelt. Zijn gepijnigde blik, klapwiekende ellebogen en gekreun kunnen afleiden van zijn magnifieke pianospel. Toch is de registratie van dit concert uit 2002 waanzinnig. Alleen al omdat het de mogelijkheid biedt de man een keer aan het werk te zien. Hij is zelden in Nederland te horen (vorige zomer speelde hij hier voor het eerst sinds twaalf jaar) en sinds de jaren tachtig is er geen concert meer van hem gefilmd. Maar wat de dvd tot een instant klassieker maakt is de overdonderende intensiteit van het concert. Vanaf het moment dat de toen 57-jarige lastpost achter de vleugel plaatsneemt, grijpt hij je bij de strot, om 110 minuten niet meer los te laten. Zijn haatliefde verhouding met het publiek intrigeert, zijn unieke spel laat de rillingen over je rug lopen. De regie is passend sober en de dvd bevat geen extra's. Dat hoeft ook niet. De muziek zegt genoeg. Wie toch meer wil, kan de vorig jaar verschenen Jarrett-documentaire The Art of Improvisation aanschaffen.