Ludwig van Beethoven - The Piano Sonatas

Er is Beethoven op piano en er is Beethoven op fortepiano. Dat werd, toen een jaar of twintig terug de fortepiano werd geherintroduceerd voor een authentieker klankbeeld van het vroeg-klassieke en klassiek-romantisch repertoire, een principiële keuze. De piano, of beter de concertvleugel, gold als een romantisch bakbeest, geproduceerd voor veel volume ten koste van de nuances in klankkleur. De fortepiano werd aanvankelijk ontvangen als een verrassende orenschrobbering, maar niet echt opgewassen tegen het grote-zaalgeweld en de monumentaliteit van de Beethoven -pianistiek. De keuze is nog altijd principieel, maar de verschillen zijn kleiner. De Waltherkopie van Paul McNulthy waarop Ronald Brautigam de tweede aflevering in zijn Beethovenreeks (met op. 2 en op. 49) voor het label Bis speelt, is met een lenige en veerkrachtige klank uitstekend op zijn taak berekend. Ook de Hongaarse pianist András Schiff is voor ECM aan een Beethovencyclus begonnen, maar dan met een Bösendorfer (voor de vroege sonates) en een Steinway (voor het meer dramatische werk), beide in topconditie gehouden door de Italiaanse pianofirma Fabbrini. Met name zijn versie van de drie sonates op. 2 op de Bösendorfer is opmerkelijk slank en gedifferentieerd in klankkleur en komt daarmee dicht in de buurt van de fortepianoklank. Beide pianisten zijn nogal retorisch in hun benadering en ze benadrukken - wat in deze vroege werken ook wel voor de hand ligt - eerder de architectonische dan de poëtische kant. Brautigam doet dat vooral met scherpe contrasten in tempo en dynamiek, waardoor je hier en daar ook wel buiten adem over de details heen giert; Schiff legt het accent meer op de stemvoering waardoor in sommige motieven opeens heel verrassende lijnen naar voren komen, maar soms doet het ook wat gemaniereerd aan.