Modern Vampires Of The City

Van alle gitaarbandjes die zo rond 2008 van Broolyn een überhippe muziekomgeving maakten, leek Vampire Weekend voorbestemd door te breken naar de mainstream. Hun puntige liedjes, gelardeerd met opgewekte Afrikaanse ritmes en gitaarpatronen die hun titelloze albumdebuut in 2008 zo deden tintelen, klinken ook vijf jaar later nog altijd even fris.

Een wat stroever geheel bleek twee jaar later de opvolger Contra. Het muzikale universum waarin het viertal zich thuisvoelde was vergroot, maar los van het uitmuntende Cousins en het pakkende Holiday was er geen liedje dat zo wist te beklijven als Oxford Comma of A-Punk van het debuut.

Drie jaar wachtte de band met een opvolger, die volgens zanger en tekstschrijver Ezra Koenig al een jaar zo goed als klaar was, maar waaraan vooral Koenig en gitarist-arrangeur Rostam Batmanglijaan zijn blijven schaven. Dat hoor je dan ook, want alle twaalf nummers op Modern Vampires Of The City zijn opgetuigd met curieuze versiersels.

Een diepe subsonische bas pulseert al meteen in het verder rustige openingsnummer Obvious Bicycle. En zo vallen er in elk liedje geluidjes of instrumenten op die in wat mindere handen overdadig aan zouden doen, maar hier heel goed werken.

Goed, in Ya Hey en Hudson schiet het New Yorkse viertal iets te ver door, maar dat blijkt een kwestie van wennen. Het album is zo goed opgebouwd dat je gaandeweg aardigheid krijgt in het laag voor laag doordringen van het album, dat met Unbelievers en Everlasting nog genoeg pakkende liedjes van het oude stempel bevat om de fans niet te zeer te vervreemden. Bovendien weet Koenig met zijn zalvende, aan Paul Simon refererende stem de nummers knap tot een eenheid samen te voegen.