The Shocking Miss Emerald

Hét succesverhaal van de hedendaagse Nederlandse popmuziek is dat van de Amsterdamse Caro Emerald (de 32-jarige Caroline van der Leeuw), de koningin van de jarenveertignostalgiesound, die van haar debuutalbum Deleted Scenes From The Cutting Room Floor (2010) bijna anderhalf miljoen exemplaren verkocht, waarvan 400 duizend in Engeland. Album nummer twee, The Shocking Miss Emerald, moet het succes bestendigen, eigenlijk zelfs verder uitbreiden.

Dat zou best eens kunnen lukken. De formule van Emerald en haar producersduo (Jan van Wieringen en David Schreurs) is geperfectioneerd: jazz, lounge en exotica van halverwege de vorige eeuw, effectief gestut met een moderne beat, hier en daar zelfs een subtiel snufje hiphop.

Het klinkt allemaal nog wat frivoler en sprankelt nog iets meer dan op Deleted Scenes. Het geluid heeft een aangename Parijse 'olala-factor' meegekregen, Emerald is met meer overtuiging gaan zingen en de singles zijn pakkend, al reikte de eerste (Tangled Up) in de Nederlandse hitlijsten iets minder hoog dan gehoopt.

Om de albumtitel kun je natuurlijk grinniken, want juffrouw Emerald schokt hier juist totaal niet; het is vriendelijke, elegante formulepop (beetje rimpelloos, beetje zoetig, beetje veel van hetzelfde) maar wel formulepop van het knap gemaakte en smaakvolle soort, welbewust in eigen beheer uitgebracht.

Donderdag is er, voor de tournees uit, één optreden: op Dauwpop in Hellendoorn. Meer Nederlandse concerten volgen in juni en, na een lange, Britse tournee, het najaar.