Monomania

In pakweg vijf jaar tijd is Deerhunter, de band van Bradford Cox uitgegroeid tot een van de interessantste Amerikaanse gitaarbands. Cox, ook nog actief onder de naam Atlas Sound, houdt niet van herhaling, zo blijkt ook op album nummer zes.

Monomania heeft meer gemeen met de rauwe rock 'n' roll waarmee de band in 2005 debuteerde dan met het dromerige Halcyon Digest, het veelgeprezen album uit 2010 dat aan Monomania voorafging. De soms breed uitgesponnen, meeslepende gitaarnummers daarop hebben plaats gemaakt voor een veel onrustigere, aanvankelijk zelfs ontregelend geluid. Cox zingt in het openingsnummer Neon Junkyard verbeten, om in Leather Jacket II zich zelfs helemaal weg te laten drukken door een kakofonie aan gitaren. Maar dan komen de pakkende liedjes als The Missing en Pensacola, waarmee Cox zelfs aansluiting vindt bij het rudimentaire garagegeluid waarmee artiesten als Ty Segall en Mikal Cronin nu furore maken.

Geen zweverige shoegaze meer, maar extraverte rock 'n' roll, een metier waarmee Cox uitstekend uit de voeten kan, zo bewijst hij. Langzaam draait hij op Monomania de duimschroeven aan en uiteindelijk ben je vergeten dat dit Deerhunter verantwoordelijk was voor de mooiste gitaarmuziek van de laatste jaren. Mooi is voor Cox hier bepaald geen ideaal meer. Prikkelen met stekelige gitaarliedjes des te meer.

Eigenlijk best een logische stap, gezien in het licht van de huidige ontwikkeling binnen de Amerikaanse indiepop (dromen is uit, rocken in) maar ook in hun eigen ontwikkeling. Halcyon Digest klonk als een eindfase van een zoektocht naar het perfecte geluid. Cox begint nu gewoon weer opnieuw en blijkt in tien jaar een veel beter songschrijver te zijn geworden. Want hoe rommelig Deerhunter hier aanvankelijk ook lijkt te klinken, gaandeweg openbaren zich fraaie liedjes die met de dag meer zeggingskracht krijgen.