Bankrupt!

Een Franse rockband die het goed doet in de Verenigde Staten is al een zeldzaamheid. Een mirakel wordt het als die band bovendien bovenaan het affiche van het afgelopen weken gehouden Coachellafestival prijkt.

Drie platen had het Franse Phoenix al uit toen de Amerikanen massaal bezweken voor de aanstekelijke hybride van pop en dance op Wolfgang Amadeus Phoenix (2009). Liedjes als Lisztomania en 1901 deden het ook hier in Europa erg goed, maar vooral in de VS groeide het viertal, toch al meer dan tien jaar actief, uit tot een grootheid.

Niet zo heel gek, want wat de muziek van Phoenix al sinds het debuut United uit 2000 typeerde, was het sterk op de Amerikaanse softrock uit de jaren zeventig geënte geluid. Van Hall & Oates tot Toto hoor je invloeden terug, waar vaak handig een warme, niet te opdringerige dansbeat onder gezet werd.

Die sound is nooit veranderd, ook niet op Bankrupt!, het eerste Phoenix-album in vier jaar tijd. Gelukkig ook, want ze hebben er beslist een gouden formule mee in handen. De zang van Thomas Mars is nog altijd soulvol en warm. En die zang werkt goed in combinatie met de arrangementen, die nog altijd te lichtvoetig of zweverig zijn om binnen het rockidioom te passen, en te popgericht voor de dancemarkt.

Fijne plaat dus, maar wat eraan ontbreekt is een echte kraker zoals die op de voorgaande Phoenixalbums wel steevast stond. Bankrupt! luistert lekker weg, maar waar de plaat nu inzakt met een langdradig stuk synthigeneuzel in het titelnummer was een kraker van het kaliber Lisztomania meer dan welkom geweest.