With Skin Attached

Toen Onno Smit, gitarist in het bruisende funkbandje Lefties Soul Connection, besloot met wat muziekvrienden zijn liefde voor andere facetten van de Amerikaanse muziekgeschiedenis te onderzoeken, leidde dat al tot een knap resultaat. Finger Lickin' Good (2009) was een mooie afwisselende plaat vol dampende rock 'n' roll, country en wat blues. Sterke liedjes, die geen moment gemanierd aandeden. Het een jaar later uitgebrachte live-album (opgenomen in De Kleine Komedie) deed al hopen dat Beans & Fatback door zou gaan, maar het nu verschenen With Skin Attached komt toch als een volslagen verrasssing.

Het muzikale universum van Smit en medecomponist Paul Willemsen is behoorlijk uitgebreid met vooral vuige garagerock en -beat. Smit zet regelmatig een verbeten blues-schreeuw op die doet denken aan Jack White op zijn meest begeesterd, alsof de duivel hem bij de kladden heeft.

Het openingssalvo, vier instant garagerock klassiekers, is zo overdonderend en zo hard en direct op de plaat gezet dat je vermoedt dat Dan Auerbach (Black Keys) achter de knoppen zit. Maar de compromisloos in mono opgenomen liedjes zijn gewoon door Smit en Willemsen zelf geproduceerd. Come And Get It is een ijzersterk popliedje, dat uit de koker van John Fogerty lijkt te komen. Smit kan ook een mooie soulcover aan, het obscure Deep Shadows, terwijl Roy AcuffsPrecious Jewel in al zijn soberte bijna klinkt als een slotgebed.

With Skin Attached kan zich meten met vijf-sterren rock 'n' rollplaten zoals die onlangs door Jack White en de Black Keys zijn uitgebracht. Geen moment verslapt de aandacht, of denk je dat een bandje zijn Amerikaanse voorbeelden aan het imiteren is. Alles lijkt rechtstreeks uit het hart te komen. Onverbiddelijke rock 'n' roll op z'n alleropwindendst.