The 20/20 Experience

In de bijna zeven jaar die liggen tussen Justin Timberlakes tweede solo-plaat FutureSex/LoveSounds en The 20/20 Experience heeft Justin Timberlake zich toegelegd op acteren (meesterlijk als Sean Parker in The Social Network) en het zakenleven (hij is betrokken bij het reanimeren van MySpace).

Inmiddels is-ie 32 jaar oud en het leek er even op alsof hij de muziek helemaal vaarwel had gezegd, want zes jaar lang is een eeuwigheid voor iemand die zich toch vooral richtte op een tienerpubliek. Maar het lijkt alsof Timberlake samen met producer Timbaland (die ook betrokken was bij Timberlake's eerste twee platen) de vrolijke uptempo dansmuziek heeft ingeruild voor de meer op volwassenen gerichte slaapkamermuziek. Minder Michael Jackson en meer Prince dus. Maar ondanks de vaak fraaie, vol aangezette arrangementen met veel strijkers en glijerige toetsenpartijen wil het maar niet echt lukken eenzelfde opwinding te genereren als Prince in zijn beste tijd.

Timberlake raakt verder aan klassieke soul van Marvin Gaye, Al Green en Isaac Hayes, maar ook hier geldt: je hoort iemand erg zijn best doen zijn grote voorbeelden te evenaren, maar het lukt hem steeds net niet.

Wat The 20/20 Experience nog geen mislukking maakt. Het is een lekkere popplaat geworden met een behoorlijk ambitieus groots geluid waar - en dat is zeldzaam voor popsterren van Timberlakes generatie - nu eens niet geflirt wordt met eurodance en dubstep. Maar een beetje meer pit had de plaat wel goed gedaan. Die paar keer dat Timberlake de slaapkamer verlaat voor de dansvloer, zoals tijdens Let The Groove Get In, zijn productioneel het dunst. Daar red je het niet meer mee op de dansvloer anno 2013.