Pale Green Ghosts

Het is meteen schrikken van John Grant. Drie jaar na zijn prachtige, jubelend ontvangen, solodebuut Queen Of Denmark komt hij met de opvolger Pale Green Ghosts en wordt de luisteraar onthaald met een kil elektronisch geluid. Zo schel klinken de synths dat je even vermoedt dat het hier een vergissing betreft. Is dit dezelfde John Grant die met melancholieke piano en strijkers zulke intens mooie liedjes als Marz en Queen Of Denmark zong?

Ja, want zijn stem herken je vervolgens meteen. Kan niet missen, die droevige klank met lichte galm. Maar je moet wel eerst even door wat lelijke elektronische arrangementen heen, voordat het vertrouwen hersteld is.

Liedje drie GMF (Greatest Mother Fucker) is meteen geslaagd omdat Grants liefde voor het kille new wave uit de vroege jaren tachtig hier wat op de achtergrond gedrukt wordt.

Na op Queen Of Denmark heel erg een jarenzeventigsfeertje te hebben opgeroepen, dankzij de medewerking van het Amerikaanse Midlake, komt inspiratie ditmaal van een decennium later.

Op papier aardig, maar de stem van Grant vormt met deze synthesizers een combinatie die smaakt als frites met slagroom.

Omdat je iemand die zo'n knap vijfsterren-album als Queen Of Denmark heeft gemaakt veel krediet wil geven, blijf je het proberen met Pale Green Ghosts. Een moeite die wordt beloond. Gelieve de eerste twee liedjes over te slaan, want op den duur openbaart zich toch iets van schoonheid achter zo veel lelijkheid. De Amerikaanse Grant nam de plaat gedeeltelijk op in zijn huidige verblijfplaats Reykjavik en zingt nog altijd smartelijk over op de klip gelopen liefdesrelaties. Met het hart op de tong doet hij dat zeer aangrijpend in liedjes als It Doesn't Matter To Him, I Hate This Town en Glacier. Liedjes waarin Grants muzikale gebruik van elektronica ook spaarzamer en nuttiger is. Een handvol prachtliedjes redt dit album uiteindelijk net.