Atoms For Peace

Van het afstandelijke album The Eraser (2006) van Radiohead-frontman Thom Yorke was het veel makkelijker houden toen hij het in 2009 live ging spelen met bassist Flea (Red Hot Chili Peppers), toetsenist en producer Nigel Godrich, drummer Joey Waronker en de Braziliaanse percussionist Mauro Refosco. Voor zijn tweede album los van Radiohead, Amok, deed Yorke al in de studio een beroep op die band, die Atoms For Peace is gedoopt. Het resultaat laat zich makkelijker omhelzen dan The Eraser.

In interviews liet Yorke weten dat hij plezier wilde hebben: even niet dat serieuze dat Radiohead aankleeft. En plezier ademt Amok. Yorke zingt ontspannen, terwijl Flea warm bloed rondpompt door te bassen zoals we hem dat bij de Peppers nooit horen doen: subtiel, relaxed, met melodie en soul. In een song als Default werkt dat voortreffelijk: mooie melodie en het klinkt geweldig. Uitnodigend; dat is het woord.

Desondanks blijft Yorke met dit album toch vrij dicht bij zijn leest. Wie Amok zonder voorkennis beluistert, hoort een Radiohead-album: het lichtvoetige, opgeruimde tweelingbroertje van pakweg The King Of Limbs (2011).

Amok is niet beter dan het recente Radiohead-werk (stukken als Unless blijven toch wat amorf, de keerzijde wellicht van Yorkes ontspannen werkwijze), maar op een bepaalde manier wel lekkerder: neem alleen al die groove in Stuck Together Pieces.

Amok doet uiteindelijk toch hetzelfde als Radiohead van de laatste jaren: betoveren, bewondering afdwingen, maar ook het verlangen aanwakkeren naar een mooi, eenvoudig Yorke-liedje.