The Messenger

Al ruim een kwart eeuw wordt er reikhalzend uitgekeken naar een plaat waarop gitarist Johnny Marr laat horen toch minstens even belangrijk geweest te zijn voor het succes van de legendarische popgroep The Smiths (1982-1987) als zanger Morrissey. Na de breuk in 1987 ging zanger Morrissey met succes solo, al heeft hij het werk van The Smiths nooit overtroffen. Johnny Marr meldde zich sindsdien vooral als sessiegitarist, zat een tijdje in de bands The The, Modest Mouse en The Cribs. Allemaal aardig, maar niet briljant.

Hilarisch slecht was zelfs zijn eerste 'eigen' project, Johnny Marr & The Healers. In 2006 verscheen een plaat die gelukkig al vergeten lijkt.

Begeleid door veel tamtam in de Britse media verschijnt er nu dan eindelijk de plaat die moet bewijzen dat Johnny Marr 'weer helemaal terug' is. Maar het album The Messenger legt feilloos de zwakheden van Marrs muzikantschap bloot: hoe aardig de gitaarriffs en de melodische vondsten ook zijn, zijn zang en niksige teksten verpesten het luisterplezier. Je moet ook vaak door veel wollig klinkende jarentachtigsynths heen luisteren om te genieten van zijn gitaarspel. De plaat rockt behoorlijk, maar meeslepend wil het niet worden. Een liedje als Say Demesne klinkt meer als Simple Minds in de late jaren tachtig dan als The Smiths. Een nieuw eigen geluid is ver te zoeken.

Het duo Morrissey-Marr tekende voor het succes van de legendarische popgroep The Smiths (1982-1987). De genialiteit van het duo is nooit betwijfeld. Marr schreef de melodie, Morrissey de teksten van de vele Smiths-klassiekers die gerekend worden tot het beste, meest tijdloze dat de Britse popmuziek heeft voortgebracht.