Jama Ko

De strijd in Mali woekert voort, maar in de muziekstudio's van Bamako lijkt de vrede getekend. Zangeres Fatoumata Diawara nam vorige maand een vredeslied op, gezongen door Malinezen én Toearegs uit de noordelijke woestijndelen. Maar de eerste vredesbesprekingen waren toen al gevoerd, door Bassekou Kouyate, de verlichte bespeler van de n'goni, het antieke houten gitaartje dat wordt gezien als de voorloper van de banjo.

Al in maart vorig jaar nam Kouyate zijn album Jama Ko ('de grote ontmoeting van mensen') op, met zijn spetterende gitaarband Ngoni Ba en een aantal gasten uit de woestijn, onder wie de 'diva van Timboektoe' Khaira Arby. Veel goede bedoelingen dus, maar wat pakken die geweldig uit. Op Jama Ko horen we een glorieus samengaan van de mooiste Malinese muziek. De soms opwindende, dan weer bezwerende n'goni's, de balafon, de mystiek van de woestijn in schurende zandblues. Maar vooral: een paar prachtige Afrikaanse liedjes, zoals het hoog spirituele Sinaly, met verslavend refrein van het dameskoor, en het deinende Dankou, met hese gastvocalen van Zoumana Tereta.

Maar de hoofdrol is steeds voor de overweldigend mooie tokkelpartijen van de vier n'goni-mannen: mysterieus, hypnotiserend, maar meestal ook gewoon fijn rockend. Zeker als Kouyate het wahwah-pedaal inplugt en de overdrive op de gitaarversterker opengooit.

Tegen het einde van het album ontwaren we een minimaal minpuntje: het lied Poye 2 met de Amerikaanse bluesman Taj Mahal. Beetje richtingloos en op deze zo doordachte Afrikaanse plaat een tikje overbodig. Maar als de n'goni's daarna een trage Afrikaanse blues inzetten, die tot een dramatisch einde wordt gezongen door Amy Sacko, de vaste zangeres van Ngoni Ba, dan gaat Jama Ko toch subiet in de repeatstand. Een wereldplaat.