Cabinet of Curiosities

Daar is het eindelijk, het album van de jongeling uit Zwaag die door zo ongeveer elke muziekredactie van Nederland tot dé belofte voor 2013 werd uitgeroepen en op basis van een enkele single in toonaangevende Amerikaanse en Britse prognoses opdook.

Jacco Gardner dus, studiomagiër van 24 jaar, maker van barokke, psychedelische pop à la The Millennium, Sagittarius en Syd Barrett. Je zou zweren dat Cabinet of Curiosities in 1968 werd opgenomen, maar nee, hij boetseerde dit kunststuk in 2012, in zijn eigen Shadow Shoppe Studio, even boven Hoorn. Fluitjes, strijkers, klavecimbel; hij speelde vrijwel alles zelf, op de drums na.

Op de vraag of de hype terecht was, kan maar één antwoord bestaan: ja, wat overigens niet betekent dat hier sprake is van een meesterwerk zonder mindere momenten. Halverwege, vanaf het instrumentale titelstuk en The Riddle, hangt de plaat wat door - en soms neigen de teksten wat al te veel naar pastiche.

De betovering wordt er gelukkig niet door verbroken. Hoe retro ook, de meeste liedjes zijn veel te goed geschreven om Gardner van epigonisme te kunnen betichten. Dit is razend knap gemaakte chamberpop: vooral het eerste kwartier (met The One Eyed King en Puppets Dangling) is van weergaloze melodieuze kleurenpracht.

Voor de finale, met Chameleon en The Ballad of Little Jane, geldt dat evenzeer. En altijd is er die prettig laconieke zangstem, sonoor en in galm gedrenkt als in een sixtiesdroom. Gardner heeft het bedwelmende, caleidoscopische geluid van zijn grote voorbeelden perfect gestalte gegeven op een popplaat om nog lang van te houden.