II

Ruban Nielson liet een bandje achter zich in Nieuw-Zeeland toen hij vier jaar geleden naar Portland, Oregon verhuisde. Deze Mint Chicks deden niet veel, zoals de eerste plaat die hij als Unknown Mortal Orchestra uitbracht hier ook weinig indruk maakte.

Vreemd eigenlijk, want de licht psychedelische, lofi-popliedjes van dat titelloze debuut zijn bijzonder genoeg. Maar misschien moet je voor de waardering ervan eerst flink verslaafd zijn geraakt aan de nu te verschijnen opvolger, eenvoudigweg II geheten. Want dit eind vorig jaar al ter promotie gestuurde album laat zich al weken moeilijk uit de speler halen. De liedjes van Nielson zijn een stuk pakkender geworden en worden gedragen door ragfijn gitaarspel en een zeer opvallende soepele melodieuze baslijn. Swim And Sleep en So Good At Being In Trouble kennen een sterke melodie, terwijl Nielsons voorliefde voor de funk van Sly Stone in een liedje als One In A Time knap naar voren komt.

De productie is opnieuw krakerig tot op het krakkemikkige af, wat meteen in het openingsnummer From The Sun even wennen is, maar het dunne, afgeknepen hoge stemmetje van Nielson is voortdurend soulvol en heeft iets dwingends. Als je eenmaal gewend bent aan het lofi-geluid, ontwaren zich in ieder liedje mooie vondsten en tekstregels en beginnen de psychedelische arrangementen steeds beter te werken. Met een verder ongevaarlijke verslaving tot gevolg.