Fade

Artiest:: Yo La Tengo
Genre:: Pop

Uitgever:: Matador/Beggars
Formaat:: CD

Verschenen januari 2013

Fade is een mooie, melancholieke rockplaat geworden

Het dertiende album van het uit Hoboken, New Jersey afkomstige trio Yo La Tengo is behalve een van zijn meest compacte, ook een van zijn betere. Tien liedjes in drie kwartier, die vanaf de betrekkelijk uitbundige opener Ohm meteen tot de wegstervende blazers in Before We Run een eenheid vormen die voorheen nog weleens zoek leek.

Het door zanger en gitarist Ira Kaplan geleide trio wist op eerdere platen met hoorbaar plezier de luisteraar van noisy rocksongs via soms tien minuten durende gitaarexercities naar lieve popliedjes te voeren. Dat resulteerde in een paar klassieke indie-rockalbums als I Can Hear The Heart Beating As One (1997) en And Then Nothing Turned Itself Inside Out (2000) maar, recent, ook een aantal weinig beklijvende platen die even deden vermoeden dat de band het na een kwart eeuw cultstatus allemaal wel best vond.

Mogelijk heeft producer John McEntire (Tortoise) het trio weer wat pit gegeven want Fade is een mooie, melancholieke rockplaat geworden. Na het ijzersterke, door een koortje gedragen en tot vingerknippen en meezingen uitnodigende Ohm volgt een mooi gearrangeerde reeks liedjes, waarmee de band aan de eeuwige vergelijkingen met Sonic Youth en The Velvet Underground ontsnapt.

Yo La Tengo kan ook gewoon de rust nemen en een mooie liedjesplaat maken, zo blijkt.

(Recensie door Gijsbert Kamer, gepubliceerd op 16-01-2013)