Verdonkermaan

De Amerikaanse muzieksite Pitchfork bespreekt niet vaak een plaat van een Nederlands bandje. De score van 7,5 die vorige week ineens werd toegekend aan de Tilburgse blackmetalband Nihill, is daarom verheugend, maar ook zeer terecht. De plaat met de prachtige titel Verdonkermaan is een intense en akelig oprechte satanische belevenis, waarmee we ineens een stevig monument hebben geplaatst in het zwartste metallandschap.

Overdonderend en ronduit afschuwwekkend is het eerste, uitgesponnen herriestuk Vuur: The Deathwind Of Ressurection. De bulderende vocalen van Michiel Eikenaar zijn bruut en overtuigend, lijken te komen aanrollen door een metrotunnel, vóór de snerpende gitaarpartijen en doorratelende drums uit. Curieus in de black metal: Eikenaar is te verstaan. Hij heeft uiteraard weinig opbeurends te melden. Dan een verrassing. Op Spiral: The Tail Eater neemt Nihill gas terug en stelt orde op zaken, in een trage doodsmars met een fraai rollende bas.

De volhouder wordt beloond met de laatste twee aan elkaar geklonken nummers. Gnosis Pt. IV is een ambient stuk waarin de duivel zelve ons met gespleten tong toelispelt. De botte afrekening volgt in Trauma: Crushing Serpens Mercuriales, weer zo'n fraai gedragen doomlied waarin de luisteraar geen kiertje licht meer wordt gegund. Nihilisme van de meest verleidelijke soort.