Election Special

Vijftien jaar geleden is het alweer dat Ry Cooder de Buena Vista Social Club oprichtte: een gezelschap vergeten, bejaarde Cubaanse muzikanten en vocalisten dat onder Cooders onnadrukkelijke supervisie een onwaarschijnlijk artistiek en commercieel succes werd.

Zó staat Ry Cooder sindsdien primair bekend: als de man achter Buena Vista, als muzikale etnograaf. Die verkoopcijfers zal hij nooit meer evenaren, maar dat maakt de draai die Cooder sinds Chávez Ravine (2005) aan zijn carrière gaf niet minder spectaculair: hij is sociaal commentator geworden, protestzanger soms, namens witte Amerikanen én hispanics. Election Special, zijn vijftiende studioplaat, past in die ontwikkeling: het is Cooders anti-republikeinse verkiezingspamflet, op de klanken van het oude Amerika, van blues en Woody Guthrie.

Zijn thuisstaat Californië in kaart brengen; Ry Cooder doet het als weinig andere muzikanten, nu eens observerend als John Steinbeck, dan weer fulminerend als Michael Moore. Hij brengt sindsdien niet alleen véél platen uit, maar ook erg goede.

In de imposante California Trilogy (2005-2008) haalde Cooder uit naar de mannen achter wat 'vooruitgang' schijnt te heten. Op Pull Up Some Dust And Sit Down (2011) kregen politici en bankiers ervan langs in miniaturen over slachtoffers van de crisis.

Election Special is sneller gemaakt en muzikaal minder bekoorlijk. Het is een naar Cooder-maatstaven vrij 'witte' plaat, met weinig Latijnse invloeden, maar de aangenaam belegen, bluesy rocksongs typeren onverminderd de geëngageerde zestigplusser.

De republikeinse uitdager Mitt Romney blijkt in Mutt Romney Blues een ontvoerder die zijn slachtoffer vastbindt op het dak van zijn auto. De strekking van Guantanamo (Lou Reed op z'n Cooders) laat zich ook raden: voor je het weet zit je er en kom je er nooit meer uit.

Election Special is niet de beste Cooder van de laatste jaren, maar lijkt die ambitie ook niet te hebben. Het is een vrij overtuigende verkiezingsspecial, die overigens de vraag opwerpt waar de geëngageerde platen van jongeren eigenlijk blijven.