Yellow & Green

De heavy muziek wordt graag gezien met de betere grafische kunst. Een fijn ontwerp verhoogt de toch al stevige zeggingskracht en een emblematisch bandlogo in ijzeren lettertype (Metallica) doet het goed op spijkerjas en platenhoes.

De Amerikaanse band Baroness houdt de vormgeving knap in eigen hand. De prachtige platenhoezen en T-shirtprints zijn ontworpen door het multitalent van de band: gitarist, zanger, liedschrijver en dus beeldend kunstenaar John Dyer Baizley. Op de openklaphoes van de ouderwetse dubbelelpee Yellow & Green (ook op cd) schitteren Baizleys sprookjesachtige vrouwenfiguren en een handvol duistere wezens uit het dierenrijk: aangenaam verontrustend.

Yellow & Green is niet alleen leuk om naar te kijken. Op de vorige twee albums was Baroness al redelijk toegankelijk, maar op deze dubbelaar worden de deuren royaal opengegooid. Heerlijke, compacte rockliedjes horen we op de eerste plaat, Yellow genaamd. De refreintjes van Take My Bones Away en March To The Sea zijn instant-meezingbaar, kom daar nog maar eens om in de metal. Verlekkeren kunnen we ons ook aan het fraai in elkaar grijpende gitaarwerk van Baizley en Pete Adams: pakkend en melodieus in de juichende solo's, nooit langdradig. Een minder liedje als Little Things eindigt dankzij de euforische gitaarfinale toch flink in de plus en wordt aldus verplicht oefenmateriaal voor luchtgitaristen.

Op Green trekt Baroness een psychedelisch spoor door de eeuwige aardbeienvelden: minder aangrijpende rock, meer muzikale verdieping in soms wat gedateerd maar prettige symfo. Want ook hier raakt Baroness geenszins van het padje af. De band lijkt muziek te maken met de luisteraar in het achterhoofd. In gitaarpareltjes als Psalms Alive en het instrumentale Stretchmarker toont Baizley zijn verhalende liedkracht, en dan mogen in The Line Between toch ook nog even de vuisten in de lucht.

Wie van pure, complete liedjesrock houdt en deze plaat niet koopt, bewijst zichzelf bepaald geen dienst.