Life Is Good

Op de hoes van zijn tiende studioalbum zien we rapper Nas zitten met een groene jurk over zijn knie. Het is de trouwjurk van de zangeres-rapper Kelis, van wie de 38-jarige Nasir Jones inmiddels gescheiden is. De jurk is het enige wat ze bij hem achterliet. Hij kijkt er wat beteuterd bij, maar het drama heeft er mogelijk toe bijgedragen dat de teksten in veel nummers openhartiger zijn en de rapper zich kwetsbaarder opstelt dan we van Nas gewend zijn.

Sterkste voorbeeld is de single Daughters, waarin Nas zijn vaderlijke zorgen over opgroeiende kinderen verwoordt. Sterk ook is Bye Baby, waarin hij terugkijkt op zijn huwelijk en met een mooie soulstem commentaar geeft.

Hoewel nergens echt vernieuwend (het ijzersterke reggae-intro van The Don doet erg jaren negentig aan) klinkt Life Is Good consistenter dan veel Nas-albums en is de rapper ouderwets krachtig bij stem. Een cadeautje voor liefhebbers van wijlen Amy Winehouse is er ook, in de vorm van een 'duet' (Nas kreeg de banden met Amy's stem van producer Salaam Remi). Winehouse schreef en zong eerder over de rapper in Me And Mr. Jones en in Cherry Wine. Hier is ze goed op dreef: een beetje raspend maar overtuigend zingt ze over een droge drumbeat.

Niet alle gastbijdragen zijn zo sterk. Zo valt Mary J. Blige wat tegen in Reach Out. Ook is het vreemd dat hij uithaalt naar 'my trapped in the 90's niggas' terwijl hij zelf tegen het rapgeluid van de jaren negentig blijft aanhangen. De productie had uit 1998 kunnen zijn, wat overigens geen probleem is. Nas klinkt op zijn best, ook nu weer, als hij vasthoudt aan het geluid waarmee hij in 1994 doorbrak op zijn debuut Illmatic.

Vernieuwingen, daar hoeft hij zich, bijna 40 jaar, niet meer aan te wagen. Gewoon zorgen dat zijn rhymes op orde blijven en je hebt van Nas een topplaat. Wat een verademing ook, een hiphopalbum van een gevestigd artiest waarop eens niet geflirt wordt met eurodance en trancebeats.