Deal

De boeiendste muzikanten durven zichzelf te werpen in voor hen onbekende gebieden; op zoek naar uitdagingen, geleid door instinct en enthousiasme. Saxofonist Benjamin Herman stortte zich anderhalf jaar terug op de nieuwste film van Eddy Terstall. Deal zou eigenlijk een korte film worden, groeide uiteindelijk uit tot een speelfilm en zo liep ook de soundtrack van Herman volledig uit de hand. Met een graai uit de eigen portemonnee is het een complete cd geworden, in toepasselijke dvd-hoes. Hij reisde af naar Tsjechië en belandde in de studio met The City of Prague Philharmonic Orchestra.

Het resultaat is erg fraai. Groteske blaas- en strijkpartijen, geschreven door Willem Friede, zorgen voor een constant vlezige sound met veel knipogen naar Hollandse filmmuziek uit de jaren zestig en zeventig van Rogier van Otterloo. De sfeertjes zijn belangrijk, zoals een kek en dromerig ritme dat fijntjes kabbelt en langzaam wordt ingekleurd door een lekker orgeltje (Carlo de Wijs), prikkende surfriedel (Jesse van Ruller) of zelfs licht weemoedig gefluit.

Zo hoor je hoe Herman heeft gekozen voor een echte filmmuziekplaat. Goede rol ook voor de mellotron (elektrisch toetsinstrument) van Friede, die perfect blijkt te passen in de fantasiestimulans van de luisteraar. Je dagdroomt mee, totdat het stuk in een fade-out weer is verdwenen. Het palet aan beeldende accenten is gevarieerd en mooi gekozen. Vooral afwachtend in open sfeerbeelden, soms ook dwingend in een opzwepende New Cool latinvibe.

Er is een grote rol voor het sappige spel van het Nederlandse altsax-icoon Herman. Hij trekt de bombastische geluidsmuur van het orkest in zijn eentje met gemak open. Zijn levenslustige sound weifelt tussen melancholie en joligheid. Die middenweg zorgt voor een zekere relativering, sarcasme zelfs, net zoals Terstall filmt. Uitkijken naar de film dus.