That's Why God Made The Radio

Artiest:: The Beach Boys
Genre:: Pop

Uitgever:: Cap./EMI
Formaat:: CD

Verschenen juni 2012

Het ademt allemaal een zeker plezier en de samenzang klinkt goed

Bijna alle platen die de laatste 35 jaar van The Beach Boys verschenen, waren beschamende draken, met het jongste album met nieuw werk, Summer In Paradise (1992), als dieptepunt. Wat dat betreft is de jubileumplaat That's Why God Made The Radio, bij het 50-jarig bestaan, een meevaller.

Het is een waardig album, gemaakt door de meest originele bandbezetting die sinds de dood van Carl en Dennis Wilson nog mogelijk is: Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, Bruce Johnston, David Marks.

Ruwweg bestaat de eerste helft van het album uit zonnige liedjes als Spring Vacation (met de geestige zinnen: Summer weather, we're back together / Easy money, ain't life funny?) en de tweede helft uit ambitieuzer, reflectief werk. Het ademt allemaal een zeker plezier en de samenzang klinkt goed; dat is al mooi.

Maar echt sprankelen? Daarvoor kabbelen toch te veel halfbakken midtemposongs voorbij en is de albumproductie te veel een glimmende glazuur, als op een kerstplaat.

De reünietournee van The Beach Boys, inmiddels gestart, lijkt vooralsnog niet dichterbij te komen dan Mönchengladbach en Lokeren, begin augustus.

(Recensie door MENNO POT, gepubliceerd op 13-06-2012)

Doorsturen print

Printversie

Geef jouw oordeel over "That's Why God Made The Radio"

naam
e-mailadres
beoordeling
reactie: nog karakters

: algemene voorwaarden en gedragscode

3 reacties

marcus bos - 19-06-2012 10:58

Menno kan de Pot op met zijn kritiek. Dit is gewoon een leuke plaat en het brengt een beetje zomer in ons land. Gewoon genieten, niet kletsen.

Beledigend? Ongepast? Meld het ons

Reinier Hollaardt - 16-06-2012 18:45

Het album voldoet aan mijn verwachtingen. Ik had geen experimenten verwacht. Het is een reünie en op een reünie kijken mensen altijd terug naar tijden die zijn geweest. En wat is er mis met mooi-zangerij?

Beledigend? Ongepast? Meld het ons

chris van de ven - 13-06-2012 12:03

Als Beach boy kenner vanaf 1978, toen ik voor het eerst pet sounds op de cd hoorde, valt het allemaal niet mee. De recensie hierboven is helemaal raak. Glazuur en plezier, dat is mooi gezegd, maar kunst, emoties, vreemde geluidjes hoor ik niet meer. Al Jardine en Bruce Johnson stonden voor de muziek uit begin jaren '70 en sinds die tijd, zijn ze blijven hangen. Jammer. Wie inspireert Brian om nog een keer gek te gaan doen. Het zit er in ieder geval nog in qua stemmen. Ik zie Pacific Ocean Blues als de laatste grote Beach Boy plaat, maar die was van Dennis Wilson en viel op door zijn vurigheid en vervoering.Brian en zijn companen hebben dat niet, maar een keer een paar glimpsen van psychedelica en experimenten. De psychedelische barber-shop kwintet is blijven hangen in mooi-zangerij.

Beledigend? Ongepast? Meld het ons