Cave of Forgotten Dreams

Artiest:: Ernst Reijseger
Genre:: Jazz

Uitgever:: Winter & Winter
Formaat:: CD

Verschenen januari 2012

De filmmuziek is van een ongelooflijke schoonheid

Ruim dertigduizend jaar oud zijn de onvoorstelbaar mooie grottekeningen van Chauvet-Pont-d'Arc in de Franse Ardèche. Filmmaker Werner Herzog mocht er met een kleine ploeg filmen, op zijn tenen, want het is misschien wel de waardevolste en in ieder geval de oudste schat die de mensheid rijk is. Een unieke kans, weinigen hebben de dierenschetsen mogen aanschouwen.

Aan de hand van Herzogs verhalen, zonder de beelden dus, componeerde cellist Ernst Reijseger de soundtrack, zoals hij dat vier keer eerder deed voor de cineast. De filmmuziek is van een ongelooflijke schoonheid. Net zo mysterieus als de sfeer die rond, en in de grotten heerst, en met respect voor de grootsheid van de paleolithische erfenis.

Met een vanzelfsprekende elasticiteit vouwt Reijseger zware, klassieke zangpartijen over jazzinterpretaties via zijn cello, piano/orgel/Wurlitzer (Harmen Fraanje) en fluit (Sean Bergin). De sfeer is constant onheilspellend, vooral tijdens het dreigende gepluk aan de cellosnaren en een steeds luider en dieper klinkend Nederlands Kamerkoor. Een andere keer horen we een dramatisch duet van orgel en cello. Elk moment is meeslepend, vooral dankzij de ondoorgrondelijke samenkomst van sacrale klanken met extreem beeldende uitwerking.

(Recensie door Tim Sprangers, gepubliceerd op 11-01-2012)

Doorsturen print

Printversie

Geef jouw oordeel over "Cave of Forgotten Dreams"

naam
e-mailadres
beoordeling
reactie: nog karakters

: algemene voorwaarden en gedragscode

2 reacties

ruud - 15-02-2012 18:00

niet minder dan een meesterwerk

Beledigend? Ongepast? Meld het ons

Anthony - 08-02-2012 19:34

Nou nou, "vanzelfsprekende elasticiteit", "ondoorgrondelijke samenkomst", "extreem beeldend"? Ik heb de cd zelf in huis en vind 'm mooi. Mijn enige kritiek is deze extreem vanzelfsprekende en ondoorgrondelijke recensie. Op de cd valt wel te lezen dat Reijseger, Fraanje, Bergin en het Kamerkoor spelen. Oh, wacht een duet van orgel en cello. Nee, echt elk moment is meeslepend en nogal sacraal. Kijk de docu en je bent verkocht, ook aan de muziek, die dus ook los staat/goed te beluisteren is van de docu. De sfeer rond de grotten? Ik ga misschien eens kijken wat Tim nog meer gerecenceerd heeft. Ben altijd in voor extreem meeslepende, ondoorgrondelijke, paleolithische, ongelooflijke, dramatische, elastische jazzinterpretaties die opgesomd worden voor me.

Beledigend? Ongepast? Meld het ons