Figure Humaine

Toegankelijkheid is zo'n opvallende eigenschap van Francis Poulencs muziek dat wel eens over het hoofd wordt gezien dat deze componist in wezen helemaal niet zo'n flierefluiter was. Vooral in zijn koormuziek komt hij naar voren als een fijngevoelig poëet met een scherp oor voor zowel de inhoud als de buigingen van de tekst. De verstaanbaarheid staat voorop, maar dat belet hem niet stemmen hun eigen weg te laten volgen, en grote, in akkoorden gevatte zinnen af te wisselen met de allerdunste en ijlste sololijntjes.

De Nederlandse koordirigent Peter Dijkstra heeft met het Zweeds Omroepkoor vier van Poulencs beste stukken vast laten leggen via de altijd perfect geplaatste microfoons van Channel Classics.

De opname is op het eerste gehoor confronterend direct. Maar het komt de zeggingskracht van de muziek ten goede. De Zweedse zangers leveren ongelooflijk knap gezongen uitvoeringen, waarin de harmonische verwikkelingen zo zijn gedrapeerd en gestapeld dat er fantastische sonoriteiten ontstaan, die soms zelfs grenzen aan rauwe, bijna uitgekreten spreekkoren.

De nog vrij lieflijke Mis in G wordt gevolgd door drie liedcycli waarin de teksten van de dichter Paul Éluard een telkens weerkerende factor zijn. Aangrijpend is vooral het slotkoor van Figure Humaine uit 1943, dat op het eerste gehoor aandoet als een liefdeslied, maar zich uiteindelijk ontpopt als een hartstochtelijke ode aan de vrijheid.