Anaïs Nin

Van de vele gedaantes waarin muziek zich kan manifesteren is die van het muziektheater Louis Andriessen mij altijd het liefst geweest. Zijn monodrama Anaïs Nin, dat vorig jaar op de planken werd gebracht, is daarvan weer een sterk voorbeeld.

Andriessen componeerde het werk voor zangeres Cristina Zavalloni, die hij al tien jaar als zijn muze betitelt.

Het libretto is gebaseerd op de openhartige dagboeken van de schrijfster Anaïs Nin (1903-1977), die er een uitgesproken mannenhonger op nahield. Andriessen stipt een aantal van haar minnaars aan, maar concentreert zich vervolgens op Nins ontmoeting met haar vader, de componist Joaquin Nin, met wie ze eveneens enige tijd een liefdesaffaire had.

Gesteund door de musici van Nieuw Amsterdams Peil draagt Zavalloni de drie kwartier durende monoloog voor, in de declamerende stijl die Andriessen eigen is, en die eerder wordt bepaald door felle dramatiek en kruidige dissonanten dan door traditionele vocale expressie.

Het voornaamste rekwisiet is een felrode chaise longue, en de muziek is aards, met laag knorrende saxen en klarinetten, geaccentueerd door schrapend en tikkend slagwerk.

De intensiteit van het geheel is op deze dvd voortreffelijk in beeld gebracht, met een camera die de zangeres tot in alle poriën van haar huid aftast, maar ook de musici niet buiten beschouwing laat.