Berlioz: Symphonie fantastique, La mort de Cléopâtre.

Bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest zul je ze niet gauw horen klagen over een crisis in platenland. Chef-dirigent Yannick Nézet-Séguin en zijn musici hebben liefst twee contracten op zak: een bij EMI in Londen en een bij het Zweedse BIS. Voor BIS hebben de Rotterdammers zich gestort op de Symphonie fantastique van Hector Berlioz. Hij kwam in 1830 pas net kijken, de componist die zijn genie losliet op het thema van de muzikant met liefdessmart die vergetelheid zoekt in opium. Het stuk moet de geesten bij de première in 1830 danig hebben verward. Voor een dirigent is het verleidelijk om uit te pakken met spektakel, bijvoorbeeld in de groteske Mars naar het schavot. Nézet-Séguin zou ook niet de eerste zijn die aan de hobo in de Scène aux champs een vleugje mestvaalt meegeeft. Maar Yannick beziet de symfonie vooral in het gecultiveerde perspectief van de stadbewoner. Deel twee, Un bal, begint met rokkengeruis in de strijkers en champagne in de harp. In een vluchtig begeleidingsfiguurtje zie je de kroonluchter twinkelen. Even verrassend is het doek-doek in de cello's en de bassen, als het gebonk van een dolverliefd hart. Een jaar eerder deed Berlioz met de lyrische scène La mort de Cléopâtre een gooi naar de Prix de Rome. Helaas kon de jury zoveel muzikale opwinding niet tolereren. Waarna Berlioz gromde dat het redelijk lastig was 'om rustgevende muziek te schrijven voor een Egyptische koningin die door wroeging wordt verscheurd en die, gekweld door lichamelijke en geestelijke pijnen, na een beet van een giftige slang het leven laat.' Jammer dat hij Anna Caterina Antonacci niet heeft gekend. Tien tegen een dat ook Berlioz zich door de Italiaanse sopraan had laten bedwelmen.