James Blake

Als er naar een album vol verwachting is uitgekeken, dan is het wel naar het debuut van James Blake. Die eer dankt de jonge Britse producer (22) aan zijn hit Limit To Your Love, die hem het label nieuwe belofte opleverde. Hoewel Blake de hoge verwachtingen met zijn titelloze album zeker inlost en zich een origineel en talentvol songschrijver toont, zullen fans van Limit To Your Love open moeten staan voor meer experiment om de plaat te kunnen waarderen. Blake's soulstem met snik is het uitgangspunt voor de elektronische, aan dubstep gelieerde producties, gebouwd rond de zich herhalende, vaak vervormde vocalen. Zijn kracht is zijn less is more-aanpak. Ondanks de summiere middelen - zanglijn, eenvoudig pianoakkoord, fragiele melodielijn, wat kabbelende percussie en een zoemende vasthoudende synthesizertoon op de achtergrond - is de zeggingskracht vaak groot. Blake maakt daarbij knap gebruik van het effect van verstilling en doordachte pauzemomenten. Al is het soms op het randje van gezapig. Interessant is de manier waarop Blake het grensgebied tussen dubstep en pop bewandelt. Lieve, breekbare liedjes die doen denken aan Anthony And The Johnsons kantelen plots naar zwaardere, gruizige stukken met een vervreemdend stotterend effect alsof de plaat overslaat.Waar die contrasten het sterkst zijn, zoals in Never Learnt To Share of in I Mind, wint James Blake je echt voor zich en komt de desoriënterende mystiek bovendrijven.