Gustav Mahler: Des Knaben Wunderhorn

Ha, moeten de stembanden van Thomas Hampson hebben gedacht. Daar zijn ze weer, de veertien liederen van Des Knaben Wunderhorn. Ha, denkt ook de scepticus. Probeert Hampson hier een slaatje te slaan uit Mahlers honderdste sterfjaar? Maar schuif de cd in de speler en de scepsis vervliegt. Hampsons stem mag inmiddels mankementen vertonen, de muzikale kracht die eronder ligt, tilt deze cd op tot een hoogtepunt in zijn carrière. Om te beginnen is er de partituur. Hampson (55), de Amerikaanse sterbariton, heeft de Wunderhorn-liederen altijd gezongen in de bekende versies: met pianobegeleiding of met symfonieorkest. Nu presenteert hij een alternatief. Want eigenlijk, beweert de zanger-speurneus, hebben we bij Des Knaben Wunderhorn te maken met kamermuziek. Daarin treft hij Mahler aan zijn zijde. De componist liet zijn liederen in 1905 als kamermuziek uitvoeren in de kleine zaal van de Weense Musikverein. Omdat hij niet wilde schrappen in de blazers en het slagwerk, zette Mahler het mes in de strijkers. Deze feller gekleurde versie heeft Thomas Hampson uit de prullenbak gevist. En hij gaat nog verder: de bariton plaatst de liederen in de traditie van de ballade, het humoreske en groteske. Op slag zijn ze verdwenen, de tuttige en dweperige ondertonen die het Mahlergenot nogal eens vertroebelen. Ze maken plaats voor een vertellende zanger die z'n oor te luisteren heeft gelegd bij het cabaret. Met de opgewekte marstoon kan Revelge zo door naar de Kleine Komedie. De afgeslankte Tambourg'sell hakt erin, mede dankzij de lepe blazerspracht van de Wiener Solisten, toppers die elkaar kennen uit de Wiener Philharmoniker. Zelfs de aura rond het heilig verklaarde Urlicht brandt bij Hampson en zijn makkers een graadje intenser.