Vivaldi: Ottone in villa

Vivaldi staat niet bekend als operacomponist, terwijl hij toch bijna vijftig werken in dit genre heeft gecomponeerd. Intussen zijn veel van zijn opera's aan de vergetelheid ontrukt, maar een revival op de podia, zoals zijn jongere collega Händel te beurt is gevallen, laat nog op zich wachten. Wie weet gaat de complete Vivaldi-uitgave van Naïve een handje helpen. In die reeks is nu Vivaldi's allereerste opera, Ottone in villa uit 1713, verschenen. De componist was toen 35. Ottone in villa ademt een aangename frisheid. Zoals dikwijls het geval is bij opera's uit die tijd, waarin belangrijke rollen waren weggelegd voor castraten, hebben hoge stemmen het overwicht: er is maar één mannenrol, en die is naar verhouding ondergeschikt. De handeling draait om Cleonilla, de maîtresse van de Romeinse keizer Otho (die ook een rol speelt in Monteverdi's Poppea en overigens maar drie maanden keizer is geweest). Cleonilla houdt er naast Otho nog een minnaar op na, ene Caio, die ze echter weer heeft laten lopen voor de jonge Ostilio. Wat ze niet weet, is dat Ostilio eigenlijk Caio's versmade geliefde Tullia is, die zich als jongen heeft vermomd om zich op haar rivale en haar ontrouwe minaar te wreken. Binnen het betrekkelijk eenvormige keurslijf van recitatieven en aria's halen Vivaldi en zijn librettist Lalli het onderste aan jaloezie, blijdschap, woede en verrukking uit de kan, waar de sprankelende uitvoering van de vijf solisten en het orkestje Il Giardino Armonico nog een schepje bovenop doet. Gedenkwaardig is vooral de diepe alt van Sonia Prina, die de titelrol vertolkt.