60 jaar MotoGP

Er is er één jarig?

Het was eind 2008 zestig jaar geleden dat het eerste moderne WK voor wegracers werd gehouden. De wedstrijden voor de oorlog worden buiten beschouwing gelaten, al waren de rijders in 1949 dezelfden als voor de opkomst van Nazi-Duitsland.

Enig idee wie als eerste kampioen de boeken ingingen?

Geen idee. Graham (500 cc), Ruffo (250 cc) en Pagani (125 cc). Een Brit en twee Italianen. Het waren de landen die de sport lang domineerden op Gilera's, Moto Guzzi's, Nortons en Mondials. Daarna kreeg de erelijst een meer werelds aangezicht. De Britten en Amerikanen verdwenen in de koningsklasse zelfs naar de achtergrond bij de Amerikaanse overheersing in de jaren tachtig (Roberts, Spencer, Lawson).

Is 60 jaar moderne wegracerij in wedstrijdverband in hoofdstukken te vatten?

Volgens de auteur, die volgens verschillende websites al veertig jaar over de sport schrijft, kende elk tijdperk zijn dominante heersers. Ook al bedreven ze onder totaal verschillende omstandigheden hun sport, want de vermogens en technische hulpmiddelen zijn in zestig jaar sterk veranderd. Wat betreft dat laatste: dat mag van Valentino Rossi 'wel ietsje minder.'

Heeft hij daarin gelijk?

Pure man-tegen-mangevechten maken de sport mooier en genereren meer aandacht. Maar de motorsport moest wel maatregelen nemen tegen het grote aantal dodelijke slachtoffers dat op en naast de circuits te betreuren viel. Het totaal lag in 2007 op 226, waarvan de doden op het Isle of Man het meest in het oog sprongen.

Nadat zijn boezemvriend Gilberto Parlotti er tijdens de TT van 1972 omkwam, zwoer Giacomo Agostini dat hij zich nooit meer op het eiland zou vertonen. Het circuit werd op de WK-kalender ingeruild voor het Engelse Silverstone, maar slachtoffers vallen er in de sport nog steeds. De dood van de voorbestemde Japanse kampioen Daijiro Kato in 2003 - hij brak zijn nek op de vangrail - schokte niet alleen het thuiscircuit Suzuka.

Waar worden we verder wijzer van?

Het gaat in vogelvlucht langs de winnaars van toen en nu, die in wezen nauwelijks van elkaar verschillen. Ze blijken allemaal voor niets en niemand bevreesd en zeggen de dingen die ze al honderd keer eerder hebben gezegd. Het 'exclusieve' van de interviews wordt niet echt duidelijk, of het moet de onthulling zijn dat Rossi tijdens een race tegen zijn motor praat.

Waardoor verschilt de Nederlandse uitgave van het origineel?

Er zijn aparte hoofdstukjes opgenomen onder anderen Wil Hartog, Rob Bron en wijlen Jack Middelburg, plus de historie van de TT van Assen. Het is een toevoeginkje aan een geheel dat de fans toch wel tevreden zal stellen. Niet vanwege de soms wel erg vrije vertalingen vanuit het Engels (Rossi: 'Als je twee tiende van een seconde kwijtraakt, ben je de l..'), wel vanwege de talrijke foto's.