49 manieren om de dag door te komen

Lamlendigheid troef in de nieuwe roman van Christophe Vekeman (1972).  Vraag zijn personage Vincent de Wimper wat  zijn definitie is van volmaakt  geluk en hij antwoordt: porno kijken en  nooit klaarkomen. Maar dan relativeert  hij: 'Geluk is uiteraard onbereikbaar -  meer bepaald is het de levensechte  dood -, maar dat je af en toe een poging  onderneemt om er eens van te proeven,  is niets om overdreven stiekem over te  doen.'

Reden van dit malheur is dat Vincent  tien maanden eerder is verlaten door  zijn vriendin Patty met wie hij zeven  jaar een relatie had. Landerig brengt hij  zijn dagen door. Hij poogt een zelfhulpboek te schrijven, kijkt naar seks, fantaseert dat hij in de auto zit met Duffy  (niet Patrick uit Dallas, maar de zangeres), zoekt troost bij een imaginair  hondje, verbeeldt zich dat zijn vader  overlijdt en hij niet in staat is de begrafenis bij te wonen.

Ook droomt hij over een reis door de  States, bezoekt hij Wim de psycholoog  die aan het bestaan van Patty twijfelt en  nu en dan spreekt Vincent met Johannes, de buurman. Hun gesprekken zijn  al even futloos: 'Gekocht? Ook op die  braderie vanochtend?'vraagt hij.
'Nee, in de Carrefour,' zeg je.
'Hier aan de Dampoort?'
'Nee, die in Lochristi'.
'Ín die ben ik nog nooit geweest,' zegt  hij.
'Goeie Carrefour,' prijs je. 'Het is daar  veel groter'.

Zo keuvelen ze verder. En een enkele  keer is het best grappig, maar al met al  geeft Vekemans vijfde roman zich inhoudelijk moeizaam prijs.

Wat is de bedoeling? In het licht van  Vekemans eerdere werk, Een borrel met  Barry  (2005), Lege jurken (2008) valt op  hoe somber de toon is in 49 manieren  om de dag door te komen. Blader je nog  eens door dat vroegere werk dan is het  duidelijk dat er - soms tegen heug en  meug - gelachen moet worden, en ook  dat deze schrijver collega Herman Brusselmans heeft gelezen en derhalve niet  vies is van absurde wendingen, van malligheid en ondermijnende interventies.

Op een haast collage-achtige manier componeert Vekeman zijn verhalen bij elkaar en laat hij zich kennen als een auteur voor wie vorm belangrijker is dan  inhoud. Scènes staan op zichzelf en zijn  niet noodzakelijk van belang voor de  loop van het verhaal.

't Is allemaal slechts bij benadering,  niet exact. Vekeman richt zich op het geheel van zijn collage, niet op de afzonderlijke delen, die hierdoor bijna automatisch iets willekeurigs hebben.

Zo gezien past 49 dagen om de dag  door te komen naadloos in Vekemans  oeuvre. Het is een collage, opgebouwd  uit herinneringen, verlangens, fantasieën, dromen en wanen. Het verbeeldt  sombere verveling, verdrietigheid die  nijgt naar zelfmedelijden en waanzin.

Alle facetten die horen bij het gedumpt worden door een geliefde komen aan bod. Een nikserig gesprek met  een buurman valt zo uitstekend op z'n  plaats, evenals het dromen over een onbereikbaar alternatief als Duffy of het teruggrijpen op oude zekerheden, zoals  het onzichtbare hondje uit de kindertijd.

En al voert vreugdeloosheid de boventoon, Vekeman zou Vekeman niet zijn  als de komische noot zou ontbreken.  Sinds het onzichtbare hondje terug is  heeft Vincent de Wimper maar liefst  vijftien bordjes op zijn deur gespijkerd  met de tekst 'Ik waak hier voor mijn  baas'. Dan gaat het hondje nog dood  ook.

Boeiend wordt het wanneer Vincent  aan zijn therapeut vertelt: 'Ik ben gehavend' en 'Ik ben gekwetst.' Dat is ongeveer de kern van de zaak. Jammer genoeg belandt deze opmerking op dezelfde hoop als Vincents wanen en fantasieën. Iets dergelijks past binnen de  roman, zoals de roman past binnen het  oeuvre. Het verhaal op zichzelf gezien  ontbeert toch de inhoud.


Christophe Vekeman: 49 manieren om  de dag door te komen.  De Arbeiderspers; 232 pagina's; € 18,95. ISBN 978 90 295 72316.